Waarom ik steeds terugkeer naar games: twee boeken voor op het strand (of aan het zwembad)

Mijn reden om in de software te zitten waren altijd games. Ik heb het misschien nooit tot een gamestudio geschopt en nooit een hit uitgebracht. Toch begon de vonk vroeg: XT-pc, Gameboy, 386 DX, een Pentium op Cyrix, Voodoo 3D en talloze consoles — elke generatie bracht een nieuwe obsessie. En zoals veel developers droomde ook ik er ooit van bij te dragen aan die meeslepende, wereldbouwende magie die mijn jeugd (en het uitstelgedrag tijdens nachtelijke studiesessies) zo memorabel maakte.

In plaats daarvan belandde ik in telecom, finance en e-commerce. Niet bepaald AAA-studio's. Hoe dicht ik bij gameontwikkeling ben gekomen? Een liefdevol in elkaar geknutselde Tetris-kloon uit de jaren 90, met glorieuze SVGA-graphics en toetsenbordbesturing waar je polsen vandaag de dag pijn van zouden doen 😅.

Toch keer ik steeds terug — zo niet naar games máken, dan wel naar lezen over hoe ze gemaakt worden. En na Blood, Sweat & Pixels en Masters of Doom sprongen er dit jaar twee boeken uit op mijn zomerlijstje:

Verhalen over grote namen als Irrational Games (BioShock) en de systematische chaos bij bedrijven als 38 Studios schetsen een beeld dat tegelijk fascinerend en frustrerend is. Was Blood, Sweat & Pixels een liefdesbrief aan de inspanning die in een game gaat zitten, dan is Press Reset een bitterzoete herinnering aan wat dat kost — en hoe fragiel het allemaal is.

Je legt het weg met waardering voor het vakmanschap én voor de chaos. En misschien bedank je je jongere zelf stilletjes dat hij niet met sterretjes in zijn ogen naar San Francisco is verkast.

Je vindt er inzichten over leiderschap, ontwrichting en hoe je trouw blijft aan je waarden terwijl je een van de meest geliefde entertainmentmerken ter wereld bestuurt. Reggie verbloemt de lastige keuzes en de spanningen binnen het bedrijf niet, maar brengt ook plezier en trots in het verhaal — twee dingen die je eraan herinneren waar de beste games eigenlijk over gaan.

En ja, er zit genoeg insidermateriaal in om je innerlijke Nintendo-nerd tevreden te stellen (spoiler: de Wii was bijna heel anders geworden).

Dus terwijl mijn aantal-ontwikkelde-games nog altijd op één staat (28 jaar geleden, en de teller loopt), verzachten deze boeken de jeuk.

Ze laten de pieken en dalen zien, de inspiratie en het verdriet, en de echte levens achter de pixels en persberichten. Of je nu aan het zwembad ligt of tussen twee Git-commits door leest: Press Reset en Disrupting the Game bieden iets zeldzamers dan lootboxes — perspectief.

Misschien wordt het tijd mijn IDE weer eens te openen. Ik heb vast nog wel een paar regels gamecode in me zitten.